" آیا به دارو ها معتاد نمی شوم؟"

سوالی است که ذهن بسیاری از مراجعین را در شروع مصرف دارو به خود معطوف می کند. در پاسخ به سوال بایستی گفت داروها دو دسته اند "داروها با امکان اعتیاد آوری" و "داروهایی که اعتیاد آور نیستند". خوشبختانه داروها با امکان اعتیاد آوری بسیار اندک هستند و عمدتاً محدود به گروه داروهای آرامبخش از دسته بنزودیازپین ها می باشند. نمونه های شایع این داروها شامل کلونازپام، دیازپام، آلپرازولام، لورازپام، کلردیازوپوکساید، فلورازپام می باشند. لازم به ذکر است برخی موارد ضرورت دارد این داروه تجویز شوند که پزشک تجویز کننده در زمان مقتضی دوزاژ آن ها را کاهش داده و قطع خواهد کرد. موارد اندکی وجود دارد که مصرف این داورها به صورت طولانی لازم است که تشخیص آن با روان پزشک خواهد بود. در این شرایط هم فایده ای که از مصرف این داروها خواهیم برد از ضرر های استفاده بیشتر خواهد بود. 

اما اکثر قریب به اتفاق داروهای روان پزشکی اعتیاد آور نمی باشند. اما طول دوره درمان طولانی نیست. در مواردی که مراجعین مصرف این نوع داروها را زود هنگام و خودسرانه قطع می کنند علایم بیماری اولیه دوباره بروز می کند و مراجع احساس می نماید به دارو معتاد شده است. حالت دیگر قطع ناگهانی این دارو هاست که علایمی در حد چند روز در مراجع ایجاد می کند که باز هم تعبیر به اعتیاد آور بودن دارو می شود در حالیکه می بایست دارو به تدریج قطع شود. در نهایت اگر دارو در دوره زمانی مناسب مصرف شود و به تدریج نیز در پایان دوره قطع شود از نظر اعتیاد آوری هیچگونه مشکلی ایجاد نخواد کرد. 

 

 

دسته ها: اخبار

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.